Tα «σταγονίδια» και η ιστορία τους

Επιλέγω σήμερα να δημοσιεύσω ένα εκτενές απόσπασμα από το άρθρο του Νίκου Κιάου στην “Εφημερίδα των Συντακτών”. Παρά το γεγονός ότι διαφωνώ ιδεολογικά-πολιτικά με τον εν λόγω αρθρογράφο, επιλέγω εκείνα τα αποσπάσματα από το άρθρο του που καταδεικνύουν τον ιστορικό ρόλο του φασισμού στη χώρα μας. Τις ρίζες του, την ιστορική του συνέχεια και το στόχο του που δεν είναι άλλος από το χτύπημα -ως μακρύ χέρι του αστικού συστήματος- του εργατικού-λαϊκού κινήματος και των κομμουνιστών.

Image

Τα «σταγονίδια» πρωτοεμφανίστηκαν ως όρος λίγο μετά την πτώση της δικτατορίας και τον ανέφερε ο τότε υπουργός Εθν. Αμυνας Ευάγγ. Αβέρωφ για να περιγράψει κινήσεις χουντικών αξιωματικών. Ηταν τα «χουντικά σταγονίδια». Είναι ίσως 38 χρόνια από τότε. Ωστόσο η παρουσία «σταγονιδίων» στα δυναμικά στηρίγματα του κρατικού μηχανισμού, μαζί με τους παρακρατικούς μηχανισμούς, είναι μια «ιστορία» μάλλον συνεχής στη διαδρομή των χρόνων. Πότε φαίνεται να λουφάζουν, πότε να δραστηριοποιούνται. Μόνον ασυνέχεια δεν θα συναντήσουμε αν πάμε προς τα πίσω. Και πάντοτε έχει να κάνει με τη στήριξη αυταρχικών εκφράσεων και καταστάσεων απέναντι σε «κινδύνους», που λέγονται είτε ειδικότερα Αριστερά, είτε υπεράσπιση γενικότερα της ομαλότητας και της δημοκρατίας.

Η καταγωγή τους μπορεί να τοποθετηθεί με την πιο συστηματική μορφή τους, ώς τότε, στη δικτατορία της 4ης Αυγούστου 1936 του Ι. Μεταξά, με τις διώξεις και κομμουνιστών και δημοκρατών άλλων.

Περνούμε στη ναζιστική κατοχή, όπου πλέον τα τάγματα ασφαλείας, οι «τσολιάδες», η ΠΑΟ και άλλες οργανώσεις, συνεργάτες των κατακτητών, δρουν εναντίον της Εθνικής Αντίστασης, των αγωνιστών (κομμουνιστών, δημοκρατών άλλων κ.λπ.). Και στη συνέχεια περνούν στο στρατόπεδο της νέας εξουσίας, στην υπηρεσία των μετακατοχικών κυβερνήσεων, «εξαγνισμένοι». Αλλοι, ορισμένοι, μπορεί να μπήκαν στη φυλακή ως δωσίλογοι, αλλά αποδόθηκαν «λευκοί» στην κοινωνία – όλοι όμως συνέχισαν το έργο των κυνηγών των κομμουνιστών.

Το 1958 η ΕΔΑ (το ΚΚΕ είναι βεβαίως εκτός νόμου) αναδεικνύεται αξιωματική αντιπολίτευση με σχεδόν 25% των ψήφων, μόλις εννέα χρόνια μετά τη λήξη του εμφυλίου πολέμου. Λήξη του πολέμου αλλά όχι και των συνεπειών του – διώξεις, φυλακίσεις, εκτοπίσεις, καταδίκες σε θάνατο και εκτελέσεις κομμουνιστών, πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων, πλήρης αποκλεισμός από το Δημόσιο των κομμουνιστών. Συνέπειες οι οποίες έληξαν με την πτώση της δικτατορίας το 1974 και η «σφραγίδα» μπήκε το 1989 με τη συμμετοχή των κομμουνιστών στις κυβερνήσεις.

Τότε, μπροστά στον κίνδυνο να σηκώσει κεφάλι η Αριστερά, επαναδραστηριοποιούνται οι οργανώσεις των κατοχικών συνεργατών των ναζί και γίνονται οι παρακρατικές οργανώσεις που βοηθούν τις αρχές (!) στην αντιμετώπιση του κομμουνιστικού κινδύνου. Παράλληλα, στο καθαρά πολιτικό επίπεδο, προβάλλει επιτακτική η ανάγκη να δημιουργηθεί πόλος μεταξύ Δεξιάς και Αριστεράς, ανάχωμα στην άνοδο της ΕΔΑ. Είναι η προσπάθεια να δημιουργηθεί η «Ενωσις Κέντρου» (Ε.Κ.), η οποία γίνεται με τον Γ. Παπανδρέου επικεφαλής (ο οποίος το 1944 πίστευε και «εις την λαοκρατίαν», συνεργάστηκε το ’52 με τον Αλ. Παπάγο, ήταν επικεφαλής του σχήματος «Δημοκρατική Ενωσις» το 1956 μαζί με την ΕΔΑ απέναντι στην ΕΡΕ του Κων. Καραμανλή, διακήρυξε στη Βουλή πριν από το ’58 «συμπλέομεν» με την ΕΡΕ για τον εκλογικό νόμο ο οποίος ωφέλησε την ΕΔΑ!).

Στην προσπάθεια για την Ε.Κ. συμμετέχει και ο Ηλ. Τσιριμώκος, στέλεχος του ΕΑΜ, βουλευτής με την ΕΔΑ και μετέπειτα, το 1965, ολιγοήμερος «πρωθυπουργός» μετά το βασιλικό πραξικόπημα.

Τότε λοιπόν, μετά το 1958, επαναδραστηριοποιούνται οι παρακρατικοί σε συνεργασία και με την καθοδήγηση των «σταγονιδίων» που ήταν μάλλον «σύννεφα». Η δράση τους (είχε προηγηθεί ο ΙΔΕΑ) αποκαλύπτεται το 1961 στις εκλογές βίας και νοθείας. Συνεχίζεται και βγαίνει πλήρως στην επιφάνεια το 1963 με τη δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη. Χάρη στη δημοσιογραφική έρευνα και επιμονή και στη δουλειά δικαστικών και εισαγγελέων αποκαλύπτεται ο ρόλος όλου του κυκλώματος. Από τον Μήτσου και τους άλλους αξιωματικούς της Χωροφυλακής, με τον γεν. γραμματέα του υπουργείου Βορείου Ελλάδος, Χολέβα, που έγινε μετά υπουργός της χούντας, με τον διευθυντή του γραφείου του Κ. Καραμανλή Κόντα (συνεργάτη των ναζί, δωσίλογου, ιδρυτή το ‘60 του Συνδέσμου Αγωνιστών και Θυμάτων Εθνικής Αντιστάσεως Βορείου Ελλάδος), τον Γκοτζαμάνη (μέλος του Συνδέσμου) και των άλλων παρακρατικών της λεγόμενης «Καρφίτσας».

Το ίδιο κύκλωμα ενισχυμένο δρα και στην επιβολή της δικτατορίας και στη διάρκειά της. Είναι τα δυναμικά στηρίγματα που αφήνουν παραφυάδες, διαδόχους και συνέχεια.Το 1960, επί ΕΡΕ, ο τότε υπουργός Προεδρίας της κυβέρνησης, Κων. Τσάτσος, είχε καλέσει τον Ηλ. Ηλιού και τον Αντ. Μπριλλάκη, στελέχη της ΕΔΑ, και τους είπε ότι αυτά που θα τους πει θα μείνουν, δεν θα δημοσιοποιηθούν. Αν συμβεί αυτό, θα το διαψεύσει. Τι ήταν αυτό; Οτι δεν θα σας επιτρέψουμε να πάρετε την κυβέρνηση ακόμα και με κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Το θυμάται ο ιστορικός ηγέτης της Αριστεράς και της Νεολαίας της, ο Τάκης Μπενάς.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s